Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

Παρασκευή βράδυ στην άκρη της πόλης

Όλα ήταν σχεδόν άγνωστα. Παρά την σινεμανία μου, ούτε την ταινία ήξερα κι ας ήταν του ’90 ούτε τον σκηνοθετη (Reflecting skin του Φίλιπ Ρίντλευ). Ετσι ρώτησα απλά ένα φίλο, είναι καλή κι εκείνος αδίστακτα είπε, εσένα θα σου αρέσει. Τα ταξίδια ξεκινάνε από τις αίθουσες αναμονής, τουτέστιν από τον κινηματογράφο που θα πας.

Κατεβαίνω τις σκάλες για το ΑΣΤΥ πολλά χρόνια τώρα, κι η αίσθηση είναι πάντα η ίδια, μια αόρατη μαγική πόρτα που οδηγεί σε χρόνους απόντες και παρελθοντικούς. Παρά το υπερμοντέρνο γυμναστήριο που ενοχλεί την ματιά, η ατμόσφαιρα του παλαιϊκού διασώζεται. Και τι δεν έχω δει εδώ μέσα. Από την «Αυτοκρατορία των αισθήσεων» μέχρι τις «Ζωές των άλλων». Βυθίζομαι στην πολυθρόνα, που ευτυχώς για την μεση μου δεν μετράει τόσα χρόνια, και περιμένω τους τίτλους της αρχής.

Δεκατία του 50, μια Αμερική περίκλειστη και ασφυκτική, ανασαίνει τον συντηρισμό και την προκατάληψη. Σε μια αγροτική περιοχή που τα χρώματα είναι λες και βγαίνουν από πίνακες ζωγραφικής, τόσο έντονα και φωτεινά, σε μια προσπάθεια να νικήσουν το μαύρο που αναβλύζει από παντού, ένα επτάχρονο αγόρι ανακαλύπτει τον κόσμο. Ο πατέρας του αυτοκτονεί όταν κατηγορείται για τη δολοφονία ενός μικρού αγοριού, εκείνος όμως πιστεύει ότι είναι έργο της μυστηριώδους νεαρής χήρας Ντολφίν.

Δύσκολη ταινία. Στα όρια του προκλητικού και του ακατόνοητου. Πρέπει να αφεθείς, να μπεις στο εφιαλτικό σύμπαν του μικρού Σεθ, να βιώσεις μαζί του την διαστρέβλωση μιας πραγματικότητας που έτσι κι αλλιώς κατακερματισμένη και αποσπασματική αγγίζει τον καθένα μας.

Η αθωότητα της παιδικής ηλίκιας που ποτέ δεν υπήρξε, η μητρική αγάπη που μόνιμα γίνεται δηλητηριώδης, ο έρωτας που πάντα οδηγεί στην τρέλα και τον θάνατο, και οι αμαρτωλές σκέψεις που τους στοιχειώνουν όλους και επιφέρουν την έσχατη τιμωρία. Όλα αυτά κινηματογραφημένα σχεδόν λυρικά, σ’ ένα τοπίο όπου τα κίτρινα στάχυα της απεραντοσύνης εναλλάσσονται με τα κουφάρια σκουριασμένων αυτοκινήτων υπό τους ήχους μιας έξοχης αγωνιώδους μουσικής.

Απαιτητική ταινία. Δεν σ΄αφήνει να αναπνεύσεις. Για να σε κάνει στο τέλος να ταυτιστείς με την κραυγή απελπισίας ενός παιδιού που συνειδητοποιεί πως η ενηλικίωση του θα διαρκέσει σε όλην την ζωή.
Τίτλοι τέλους. Βουβοί.

Ανεβαίνω τις σκάλες και βγαίνω σε μια Αθήνα που με υποδέχεται με ψύχρα. Χρειάζομαι ένα ποτό. Κατηφορίζω προς τα Εξάρχεια. Γνώριμες διαδρομές, καινούργια στέκια κι ένας κόσμος στα τραπεζάκια έξω που μπορεί και να μην αλλάξε ποτέ. Αρυτίδιαστος και πάντα ανήσυχος.

Ο φίλος κερνάει μουσικούλες κι εμείς οι υπόλοιποι αναλωνόμαστε στις γνωστές ατέρμονες, ατελεύτητες και άσκοπες συζητήσεις του μπαρ και του αλκοόλ. Λικνιζόμαστε στην κόψη του ξυραφιού μιας νεότητας που έφυγε και μιας ωριμότητας που δεν ήρθε ακόμα. Στο μεταίχμιο και στο περιθώριο. Στην άκρη της πόλης.

Χαμογελάμε συνομωτικά. Χαλαρώνουμε επικίνδυνα. Χανόμαστε και ξαναβρισκόμαστε σε τροχιές και σύμπαντα τόσο διαφορετικά και τόσο όμοια.

Η νύχτα προχωράει αμείλικτα.

Φεύγω. Περπατάω γρήγορα. Κάνει λίγη από αυτή την ευπρόσδεκτη , λυτρωτική ψύχρα του φθινοπώρου.

Φθάνω σπίτι. Στο σκοτάδι του δωματίου αναπολώ την ταινία και λίγο πριν βυθιστώ σκέφτομαι πως αυτή η Παρασκευή στην άκρη της πόλης είχε θραύσματα από την μαγεία του Ντέηβιντ Λύντς.

12 σχόλια:

doratsirka είπε...

Ax Μάρω μου, επέστρεψες στ' αγαπημένα τα τόσο προσωπικά σου κείμενα για το σινεμά και τη ζωή και με πήγες μια βόλτα μέχρι το ΑΣΤΥ και τα Εξάρχεια, εμένα την επαρχιώτισσα που μου έλειψε κάτι από τον αδιόρατο αέρα αυτής της πόλης. Ήταν όμορφα και σήμερα μαζί σου.

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Δεν είχα ιδέα για την ταινία.Μ'έκανες πάντως να θέλω να τη δω!
Ο φθινοπωρινός καιρός πολύ μου αρέσει.
Καλησπέρα!

Ilias Dimopoulos είπε...

Πήρες κιόλας από τους ευτυχείς προλαλήσαντες την ευμένεια που σου αξίζει.
Βάλε και τη δική μου.
Για το πως εννοώ τις κριτικές, αλλά και τον μεταξύ ημών εναπομείναντων πνέοντα άνεμο.

"και για το πείσμα σας..."

Sigmataf είπε...

καιρό έχουμε να τα πούμε

Μαρω_Κ είπε...

@Δώρα
Το σινεμά και η ζωή μου είναι μάλλον δύο πράγματα αξεδιάλυτα και απόλυτα συνδεδεμένα με μια πολη που λατρεύω να μισώ.
Καλημέρες.

@όλα καλά θα πάνε.
Καλημέρα.
Κι εμένα μ΄αρέσει το φθινόπωρο παρά το γεγονός ότι με τσακίζει η αλλεργία.

@ηλίας
Πολύ καλημέρα σας.
Ετσι κι αλλιώς φίλε μου οι λέξεις, οι μουσικές και οι εικόνες είναι τα οχήματα του μεγάλου ταξιδιού.
Φιλί.

@sigmataf
Καλωστον τον ποιητή- μουσικό.
Σε φιλώ στην μούρη.

Pan είπε...

"Λικνιζόμαστε στην κόψη του ξυραφιού μιας νεότητας που έφυγε και μιας ωριμότητας που δεν ήρθε ακόμα."

Ξέρεις, φυσικά, ότι ποτέ δεν πρόκειται να έρθει...

Φιλιά

alps είπε...

Η Σινε-Μάρω επέστρεψε! Γιούπι! Bessitos!

Μαρω_Κ είπε...

@pan
Το ξέρω αγαπητέ μου.
Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να γράφψ κειμενάκια.

Πολλά φιλιά.

ΥΣ: Οσο για την ανεμομάζωξη. Δώστε μου λίγο καιρό.

@alps
Χαίρομαι που χαίρεστε.

Άκης Καπράνος είπε...

Το ξέρεις ότι σ'αγαπάω, έτσι;

Μαρω_Κ είπε...

@ακης
Το είχα υποψιαστεί.

Μουτς!

doratsirka είπε...

Μάρω μου, είναι όμορφα μαζί σου. Πολλά φιλιά από το βορρά.

Μαρω_Κ είπε...

Δώρα μου καλημέρα.

Να το ξανακάνουμε.

Μουτς.