Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

95η Ανάρτηση

Ακούω ένα αναπάντεχο τραγούδι, της βροχής και της απόστασης.
Το σπίτι είναι μόνο του.
Αναπνέει μόνο του.
Εξω τα βαρομετρικά είναι εξαιρετικά χαμηλά κι ο αέρας ταλαιπωρεί ανελέητα τις γλάστρες μου.
Το φως κατευθείαν πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή για να διαθλαστεί στα μαύρα πλήκτρα και να απλωθεί ελάχιστα στο χώρο.
Το αλκοόλ πάντα συνοδευτικό.

Μου λείπει η μυρωδιά του καπνού.
Εντονη η παρόρμηση να το ξαναρχίσω. Van Nelle σε στριφτό σκέφτομαι.


Ακούω μια απρόσμονη μουσική.
Της εγγύτητας και του απόμακρου.
Μαζί και χώρια.
Μου θυμίζει τους καινούργιους έρωτες.
Εκείνους που ξακρίζουν στην γωνία, κι εσύ αναζητάς μάταια τα γυαλιά σου για να τους διακρίνεις.
Κι ύστερα κρύβονται στις πτυχές από το πολύχρωμο πουλόβερ και περιμένουν τις ώρες της τόλμης για να ξεμυτίσουν.

Ακούω μια μουσική που κάτι μου θυμίζει.
Μπορεί να είναι το
nearness of you, μπορεί και να μην είναι τίποτα.
Ψάχνω στις παρατημένες μου αναμνήσεις να την βρω.
Στα ασπρόμαυρα φίλμ ενός άλλου αιώνα.
Στις αποτυπώσεις ενός πόθου σκοτεινού.

Ακούω μια μουσική που με κάνει να την θέλω απεγνωσμένα.
Σαν την τελευταία σταγόνα από μια ηδονή που στερήθηκα.
Σαν την στριφογυριστή σκάλα μιας αγάπης που δεν ανέβηκα ποτέ.
Σαν την υπόσχεση που μου έδωσες όταν συναντήθηκαν οι λέξεις μας.
Σαν την φαντασίωση που με αποκοιμίζει κάθε βράδυ.
Τόσο κοντά, τόσο μακριά.
Τόσο καινούργιο, τόσο γνώριμο.

Ακούω μια μουσική σ΄ένα σκοτεινό σπίτι, παραμονές μιας βροχής που ήρθε επιτέλους, κρατώντας συντροφιά στον εαυτό μου, όπως πάντα.

Βράδυ Δευτέρας. Οπως πάντα.

15 σχόλια:

theachilles είπε...

Βράδυ Δευτέρας. Να συνοδεύει μια Κυριακή γλυκειά. Να γεμίζει από την ανάμνησή της. Να γεμίζει από την αβεβαιότητα της Τρίτης, Τετάρτης, Πεμ... Σταμάτησε η βροχή. Τώρα που τη χρειαζόμουν πιο πολύ. Πάντα Δευτέρα...

Jean - Lyc είπε...

Να προσέχεις τις παρέες σου ;)

Καληνύχτα!

industrialdaisies είπε...

Αναρωτιέμαι αν όλα τα δευτεριάτικα βράδια μου είναι τόσο μελαγχολικά... Μπα στο καλό μου, πώς δεν το είχα αντιληφθεί έως σήμερα;

Pan είπε...

Η χθεσινή Δευτέρα εκπλήρωνε όλες τις προϋποθέσεις μιας χειμωνιάτικης, μίζερης και κοντά στην κατάθλιψη Δευτέρας.
Όπως ακριβώς της πρέπει.

Μαρω_Κ είπε...

@αχιλλέας
Γιατί δεν είσαι κι εσυ στην Ιταλία με τον Ακη και τον Πάνο, ε?
Ετσι είναι πάντα οι Δευτέρες κυκλοθυμικές

Μουτς.

@jean-lyc
Τις προσέχω.
Γι αυτό έχω .... φτάσει μέχρι εδώ!

@id
Είναι να τοχεις στο αίμα να τα βλέπεις όλα μεσα από την διάθλαση της μελαγχολίας.

Ματς.

@Pan
Σήμερα όως Τετάρτη και οδεύοντας προς ΣΚ, όλα μοιάζουν λίγο καλύτερα.

theachilles είπε...

Γιατί δεν με πήραν μαζί τους... Σνιφ.
Ματς..

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Δύσκολες Δευτέρες...
Ωραίο κείμενο.

Pussy Galore είπε...

Tell me why I don't like Mondays?

doratsirka είπε...

Επιστρέψαμε κι εμείς. Κηδεία, στεφάνια, ο ουρανός οριακά ανέφελος. Ναι, δύσκολες αυτές οι μέρες.

Μαρω_Κ είπε...

@αχιλλέας
Tην άλλη φορά από τον παντελόνι και στον σβέρκο.

@ολα καλά.
Μουτς.
Ευχαριστώ

@pussy
Ελα μου ντε!!!!!!

@Δωρα.
Μεγάλο Φιλί.

Esther είπε...

Αντί να ξαναρχίσεις το κάπνισμα ,προτείνω να αλλάξεις τις Δευτέρες σου..εκτός κι αν σου αρέσει.Εμένα είναι η μέρα που μαρέσει να κάθομαι σπίτι, αν βρέχει κιόλας, απλά το σκηνικό συμπληρώνεται...

Μαρω_Κ είπε...

Βρε καλώστην.
Που χάθηκες τόσο καιρό;

Πολλά φιλιά.

ΥΣ: Πρέπει να ενεργοποιηθούμε!

elafini είπε...

σαν να με βλέπω...με την όμορφη γραφή σου όμως...
και συμπληρώνοντας στο προσέχω τις παρέες μου...επιλέγω αυτές που καθρεφτίζουν αυτό που πραγματικά είμαι...

φιλιά

(van nelle μπλε να θυμηθώ να πάρω :P)

Μαρω_Κ είπε...

@elafini
Aπό την μελαγχολία της Δευτέρας στον ατμό της Παρασκευής.

Κύκλους που κάνει η καθημερινότητα μας.

Φιλιά.

doratsirka είπε...

Μάρω, είναι καιρός να γράψεις για σένα και σ' εμάς. Σε φιλώ.