100η : Η Θάλασσα μέσα μου

Για να εορτάσουμε το 2008 και την εκατοστή ανάρτηση , ένα κομμάτι αφιερωμενο σε όλους εσάς τους διαδικτυακούς φίλους που τελευταία έχω εγκαταλείψει.

Ευτυχισμένος ο νέος έτος για όλους μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κοίταζε την θάλασσα που απλωνόταν κάτω της. Χρόνια τώρα κοίταζε την θάλασσα της. Από το παγκάκι κάτω από το αλμυρίκι στο μικρό ύψωμα στην Κάτω Μερά, από το μπαλκόνι στην Αθήνα, από την αίθουσα των γιατρών στο νοσοκομείο, απ’ οπου κι αν βρισκόταν κοίταζε την θάλασσα της. Κόντευε οκτώ, η καλύτερη ώρα, ο ήλιος είχε βασιλέψει πίσω από το φαράγγι των νεκρών, πισω της, και το φως όλο και μαλάκωνε. Όλο και εξασθενούσε. ‘Εφευγαν μία μία οι βάρκες για το βραδυνό παραγάδι, η «γοργόνα», η «παναγίτσα», η «ρηνούλα». Όλες με γυναικεία ονόματα, όπως και η θάλασσα της. Κεκαρμένη την έλεγε η μάνα της. «Τι θα πει μανούλα κεκαρμένη;». «Αυτή που έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια», ερχόταν η απάντηση της μάνας. Δασκάλα η μάνα, αυστηρή, δωρική σχεδόν, λίγες πάντα οι κουβέντες της, κι εκείνες μερικές φορές ακατάληπτες, αινιγματικές. Στεκόταν παράμερα η ‘Αννα, παρατηρούσε την κυρία Σοφία, και θαύμαζε. Έτσι ήταν η μάνα, απρόσιτη, λες και η πειθαρχία της τάξης απλωνόταν και μέσα στο σπίτι. Δύσκολη στις λέξεις της, δύσκολη στην αγάπη της, δύσκολη και με τους ανθρώπους. Τους φοβόταν η μάνα τους ανθρώπους, μόνο τους μαθητές αγαπούσε. Αλλά μόνο όταν βρισκόταν στο σπίτι. Στο σχολείο είχε την φήμη της αυταρχικής, της στυφής, της άγριας. Μόνο στο σπίτι τους αράδιαζε το τούτο και το κείνο που έκαναν τα μικρούλια της. Τις αταξίες, τις απροσεξίες, τα προβλήματα. Όλα τα ήξερε η κυρία Σοφία. Όλα όσα αφορούσαν τους μαθητές. Κι ας νόμιζαν εκείνοι πως το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η προπαίδεια του εννιά, και ο αόριστος του κείτομαι.
«Τι θα πει μανούλα κεκαρμένη;». «Αυτή που έκοψε τα μαλλιά της κι όλους τους δεσμούς με τα γήινα».
«Και γιατί είναι η θάλασσα μου κεκαρμένη, μανούλα;». Δέκα χρονών κορίτσι η Άννα αδύνατον να πιάσει τους συνειρμούς. Γιατί μήπως και τώρα που περπατούσε στα 37, τους καταλάβαινε. Άκου κεκαρμένη η θάλασσα. Από κι ως πού; Της έμεινε όμως η λέξη, Της άρεσε ο ήχος που έκανε στην εκφορά της, αυτό το κάπα κι ύστερα το ρο, πολύ της πήγαινε της θάλασσας το ρο.
«Αχ, βρε κυρία Σοφία. Μ’ άφησες μόνη μου και φέτος. Να κατέβω να τους αντιμετωπίσω όλους μόνη μου.» Δυνατά τα’ πε η Άννα. Αλλά και ποιός την άκουγε. Έρημο ήταν το ύψωμα. Οι λιγοστοί τουρίστες απότρωγαν το μεσημεριανό τους στην μοναδική ταβέρνα, δίπλα στην θάλασσα. Οσο για τους ντόπιους, νωρίς ήταν ακόμα για να κάνουν την εμφάνιση τους.
Ανένδοτη η κυρία Σοφία. Πάει τέλειωσε το χωριό για κείνη. Δεν ξανακατεβαίνει. Μετά τον θάνατο του πατέρα, κλείστηκε στο σπίτι, κι έβγαλε απόφαση. Αυτή μόνη της δεν ξαναταξιδεύει. Όσο ταξίδεψε, ταξίδεψε. Τώρα τόπος της είναι η Αθήνα. Το διώροφο στο Μεταξουργείο, η γειτονιά του πατέρα. Άλλο τόπο δεν έχει. Το ξεκαθάρισε. Να μην την σκοτίζει η Άννα. Μεγάλη γυναίκα, είναι, δεν πάει πουθενά. Κι αν την βρεί κάτι μακριά από το σπίτι της, τι θα κάνει; Όχι. Κι άμα η κυρία Σοφία έλεγε κάτι, νόμος. Σώπαινε η Άννα, σώπαινε και ο πατέρας.
Σκούραιναν τα χρώματα. Άναβαν τα λίγα φώτα της Κάτω Μεράς. Μια ταβέρνα, μία pub, λίγα σπίτια μονοδωμάτια χαμένα μέσα στα στρέμματα με τις μπανανιές, ο Αγιος Ταξιάρχης, το ξωκλήσι στο απέναντι λοφάκι, και τ’ αρχαία. Δόξα σοι ο Θεός για τα αρχαία. Αυτά είχαν σώσει τον τόπο από την αξιοποίηση. Όλη η περιοχή είχε χαρακτηριστεί αρχαιολογική. Κέρβερος η τοπική εφορία αρχαιοτήτων. Ότι είχε κτιστεί πριν ανακαλυφθούν τα ερείπια του παλατιού παρέμενε. Από κει και πέρα ούτε σκηνή δεν έστηνες. Έξυπνοι άνθρωποι αυτοί οι πανάρχαιοι. Έχτισαν τα παλάτια τους, εδώ στην άκρη του πουθενά, στην ανατολική μεριά, στην πιο ωραία θάλασσα του κόσμου. Στο τέλος από το φαράγγι των νεκρών, εκεί που αρχίζει το μεγάλο ταξίδι.
«Αχ βρε κυρία Σοφία. Και το σπίτι, οι ελιές, η πεζούλα, τι θ’ απογίνουν;».
«Πούλα τα.» Ετσι απλά, μ’ ένα πούλα τα καθάριζε.
Κοριτσάκι είχε φύγει από το χωριό η κυρία Σοφία. Να πάει στην πρωτεύουσα να σπουδάσει. Είχε λεφτά ο πατέρας της. Μοναχοκόρη του ήταν, δεν ήθελε να την κλειδώσει στο χωριό. Στην Αθήνα εσωτερική στις καλόγριες, κι ύστερα στην Μαράσλειο. Κι ύστερα ο καρκίνος του πατέρα της κι ο θάνατος. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό η κυρία Σοφία τον πατέρα της. Είχε απαγορευτικό και δεν έδεναν τα πλοία. Ούτε την κηδεία πρόλαβε. Μόνο τα τριήμερα. Κι ύστερα τα μάυρα. Τα μαύρα που την κυνηγούσαν μια ζωή. Πάνω που τα ξάνοιγε τα μαύρα η κυρία Σοφία, ξανά έβγαινε το λούτρινο το μαύρο το παλτό από την ναφθαλίνη. Κι ήταν ωραία γυναίκα η κυρία Σοφία, και της πήγαιναν τα χρώματα, διψούσε η καρδιά της για κόκκινα και κίτρινα, αλλά βλεπεις ο κόσμος. Πάντα πρόσεχε τι θα πει ο κόσμος. Δασκάλα ήταν. Μέτραγε η γνώμη του κόσμου. Έπρεπε να προστατεύει το κύρος της. Έπρεπε να εμπνέει σεβασμό. Κάθε φορά που κάποιος στενός συγγενής πέθαινε, τ’ ασπαζότανε τα μαύρα για ένα τρίχρονο. Την άλλη μέρα της κηδείας του πατέρα μαζί με τα δικά του ρούχα, χάρισε κι ότι χρωματιστό βρισκόταν στην ντουλάπα της.
«Αχ βρε κυρία Σοφία, εσύ η κεκαρμένη, όχι η θάλασσα μου. Για τον εαυτό σου μίλαγε τόσο χρόνια, κι ας μην το καταλάβαινες». Πάλι δυνατά μόλησε η ‘Αννα, πάλι κανείς δεν της απάντησε. Σκοτείνιασε πια. Έχανε από τα μάτια της τον ορίζοντα. Στο βάθος οι βάρκες επέστρεφαν. Είχαν ρίξει τα παραγάδια και γύριζαν. Στα δεξιά της δειλά δειλά κατηφόριζαν τα πρώτα φώτα από τα αυτοκίνητα. Στιφογύριζε ο δρόμος, χάνοταν για μια στιγμή τα φώτα, κι ύστερα ξαναφαίνονταν πιο κοντά. Η βραδυνή κάθοδος. Θα γέμιζε σιγά σιγά η ταβέρνα. Θ’ ανέβαινε ο ήχος από τις φωνές προς το αλμυρίκι.

Καβγάς Σχεδίασμα 2

Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Πού βρέθηκε τόσος θυμός μέσα της ; Πώς γίνεται να χωράει όλη αυτή η η βία μέσα στο σωματάκι της;
Είναι η Μαρία αυτή που είναι απέναντι μου;.

Η Μαρία που αγαπώ, η Μαρία που θέλω;
Γιατί με κοιτάζει τόσο ανήσυχα αυτό το γκαρσόνι;
Τι μου λες Μαράκι; Δεν σε καταλαβαίνω.

«........Θέλω να φύγω. Δεν αντέχω άλλο. Δεν σε αντέχω άλλο. Ούτε έσενα ούτε και τους βαριεστημένους σαραντάρηδες που σέρνεις για φίλους. Με πνίγεις με την ηρεμία σου, με την γαμημένη την ψυχραιμία σου. Τι κοινό έχω εγώ μαζί σου; Τι; Άννα, μ’ ακούς;...........»

Ναι σε ακούω αλλά δεν σε καταλαβαίνω. Τι μου λες; Να φύγεις, να πας που;
Γιατί με κοιτάς σαν να θέλεις να με ξεσκίσεις;
Γιατί μας κοιτάνε όλοι από τα διπλανά τραπέζια;
Γιατί δεν τρως Μαράκι;

«........Αλλά έτσι ήσουν πάντα. Απαθής. Κυρία. Μακριά από τα πράγματα. Απόυσα. Εγώ όμως είμαι εδώ και είμαι 22, και θέλω να ζήσω, θέλω να πάω διακοπές. Βαρέθηκα στην Αθήνα. Θέλω να παώ στο νησί. Με περιμένουν. Νομίζεις ότι με το να μην απαντάς θα με κάνεις να σε λυπηθώ..............»

Δεν θέλω να με λυπηθείς Μαράκι. Απλά να μην φωνάζεις. Δεν σε κρατώ. Δεν θα μπορούσα ποτέ να σε κρατήσω. Αλλωστε είναι Αύγουστος, τι να κάνεις Αύγουστο μήνα στην Αθήνα; Τι συμβαίνει; Γιατί δεν μπορώ να αναπνεύσω; Γιατί με πιάνει τώρα αυτός ο πανικός;

«............Ξεκόλλα πια απ’ αυτό το κωλο-νοσοκομείο. Για το μόνο που ξέρεις να μιλάς είναι γι αυτό. Δεν την μπορώ ρε Αννα αυτήν την μιζέρια.....»

Κι εγώ θέλω να ξεκολήσω Μαράκι, αλλά οι εικόνες με κυνηγούν παντού. Τα σεντόνια, οι νοσοκόμες, τα χοντρά κουρασμένα πόδια, όλα είναι εκεί και με περιμένουν. Κι αυτό το γκαρσόνι όλο το τασάκι μας αδειάζει. Γιατί καπνίζεις τόσο πολύ;

«..............Επιτέλους πες μια λέξη. Πες κάτι. Φεύγω. Εβγαλα εισιτήριο με το πλοίο για αύριο. Δεν θα κάνεις κάτι; Αννα σου μιλάω. Σου λέω ότι φεύγω κι κάθεσαι εκεί σαν Βούδας και με κοιτάς σαν να μην υπάρχω.»

Υπάρχεις Μαράκι, απλά εγώ δεν σε βλέπω πια.

Μαγική εικόνα έγινες. Κλείνω τα μάτια και βλέπω τον Μανόλη, την μάνα, εσένα.

Τ’ ανοίγω κι έχεις φύγεις.

Kαβγάς Σχεδίασμα 1

H Μαρία δεν μίλαγε πια, σχεδόν ούρλιαζε.
Τα βλέμματα από τα διπλανά τραπέζια, κάτι μεταξύ έντονης απορίας και ενόχλησης. Τα πιάτα ανέπαφα. Και τα ποτήρια άδεια. Και τσιγάρα. Το ένα πίσω από το άλλο. Και το γκαρσόνι να πηγαινοέρχεται, φέρνοντας καραφάκια κι αδειάζοντας τασάκια. Αύγουστος ξανά. Πάντα Αύγουστος.

Η Μαρία δεν μίλαγε, εκτόξευε κεραυνούς. Και κατηγορίες. Την μία πίσω από την άλλη. Και ήταν και οι επιθυμίες της, που δεν ήθελαν να γυρίσουν πίσω, να συμβιβαστούν. Ήθελε αέρα. Χώρο. Χρώματα. Να αφεθεί στο καλοκαίρι που μεσουρανούσε ερήμην της. Να πάει στο νησί της, στους Αρκιούς. Να δουλέψει στο καφενείο του θείου τους.

Η Μαρία δεν μίλαγε πια. Εκρήγνετο.
Κι απέναντι της η Αννα να βυθίζεται σε μια σιωπή φαρμάκι. Και το εστιατόριο μίκραινε, οι τοίχοι σκούραιναν, το ταβάνι κατέβαινε. Και τα ποτήρια άδεια ξανά. Και οι στάχτες σκορπισμένες παντού.

Η Μαρία δεν μίλαγε πια. Παραφερόταν.
Να φύγει. Να αφήσει πίσω της τις μιζέριες, τα μελοδράματα, τους ψυχαναγκασμούς, την μυρωδιά του νοσοκομείου. Την βαρέθηκε κι αυτή και την πολιτισμένη σχέση τους και τις ανασφάλειες, και τους πανικούς, και τους σαραντάρηδες φίλους της. Ενας γιγάντιος θυμός σε ένα μικροκαμωμένο σώμα 22 ετών.

Η Μαρία δεν μίλαγε πια.
Κι η Αννα δεν έβγαζε λέξη. Αρνιόταν πεισματικά να αντιδράσει. Να αντιπαρατεθεί με την ελευθερία, την φυγή, τα όνειρα της Μαρίας.
Ένιωθε ότι δεν χώραγε σ’ αυτόν τον καβγά. Δεν τον ήθελε αυτό τον καβγά.
Και οι σκιές του νοσοκομείου να την ακολουθούν παντού.
Οι αλλαγές της βάρδιας, τα σεντόνια που κείτονταν σε σωρούς μετά το στρώσιμο των κρεβατιών, οι στραβοπατημένες παντόφλες σε χοντρά πόδια,τα ασανσέρ που δεν έφταναν ποτέ όταν τα ήθελες, ο θόρυβος των κλιματιστικών από την απέναντι ταράτσα, το άθλιο κυλικείο.
Και τώρα μπροστά της τα πρόσωπα. Της μάνας. Του Μιχάλη. Της Μαρίας.
Και τα μεγάλα μαύρα μάτια της Μαρίας, που δεν την κοίταζαν, την ξέσκιζαν.

Η Μαρία δεν μίλαγε πια. Κάπνιζε. Και περίμενε. Την αντίδραση. Τον αντίλογο. Την ύστατη προσπάθεια της Αννας να τα ξαναβρούν.
Τα ποτήρια άδεια και πάλι. Το ίδιο και τα διπλανά τραπέζια.
Και το μυαλό της Αννας. Και η θέση της Μαρίας στο τραπέζι. Και η ζωή της από κείνη τη στιγμή και πέρα.
Η Μαρία είχε φύγει από ώρα.Ταξίδευε την επομένη για το νησί.

5. "Φίλοι και εραστές"

Καιγόταν. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός. Τον ένιωθε να της κατακαίει το στήθος, να περνάει το δέρμα να της καίει τα σωθικά, να μην την αφήνει να χαλαρώσει, να ηρεμήσει, να σκεφτεί. Σηκώθηκε, ισορρόπησε πάνω στις πέτρες της παραλίας και έπεσε στην θάλασσα. Το νερό δροσερό, ευεργετικό, την πήρε μαζί του, την παρέσυρε. Κολύμπησε λίγο, απομακρύνθηκε κι ύστερα ξαναγύρισε προς την παραλία. Εκλεισε τα μάτια, πήρε αναπνοή, βούτηξε το κεφάλι της στο νερό και άρχισε να βγαίνει.
Κάτω από το αλμυρίκι η Μαρία την παρακολουθούσε να βγαίνει από την θάλασσα, να στραγγίζει τα μαλλιά της, να τα μαζεύει ψηλά, να σκουπίζεται με την πετσέτα κι ύστερα λίγο πριν σωριαστεί ξανά στις πέτρες της παραλίας, της έκανε νόημα να έρθει κι εκείνη κάτω από την πολύτιμη σκιά του μοναδικού δέντρου, τουλάχιστον, σ’ αυτήν την άκρη του κόλπου.

«Πού τους άφησες, σύζυγο και γιό;». Η ‘Αννα ρωτούσε για να ρωτήσει. Ήξερε ότι ο Σήφης και ο Λευτέρης σπάνια κατέβαιναν τέτοια ώρα στην παραλία. Ο πρώτος απολάμβανε τον μεσημεριάτικο του ύπνο κι ο δεύτερος όλο και κάπου θα ξόδευε την απίστευτη ενέργεια που τον τυρρανούσε.
«Μπορούν να ζήσουν και χωρίς εμένα κάποιες ώρες. Βαρέθηκα μόνη μου επάνω και ήρθα να σου κάνω παρέα. Τόσες μέρες είσαι εδώ και μια στιγμή μόνες μας δεν βρεθήκαμε». Η ήρεμη Μαρία, η πάντα προσγειωμένη Μαρία, έμπαινε αμέσως στο θέμα. Η ‘Αννα έκατσε δίπλα της, ακούμπησε την πλάτη της στο αλμυρίκι, άπλωσε τα πόδια της, άναψε τσιγάρο και περίμενε.
«Χάνεσαι με τις ώρες βρε ‘Αννα. Κι ύστερα εμφανίζεσαι από το πουθενά, αμίλητη, απόμακρη και καπνίζεις. Δεν κοιμάσαι, δεν τρως, δεν χαλαρώνεις. Αυτές δεν είναι διακοπές καρδιά μου».

Έκανε ζέστη. Μια ζέστη ακίνητη, απρόσωπη, ουδέτερη. Το μελτέμι είχε σταματήσει εδώ και δυό μέρες. Κι όλοι περίμεναν πότε θα ξανάρχιζε. Νότιος ο τόπος, δεινοπαθούσε χωρίς τον ευεργετικό αέρα. Ακόμα και η θάλασσα δεν μπορούσε να τους λυτρώσει από την ζέστη.
«Χαμένος κόπος. Είναι πολύ παντρεμένος. Τι ζητάς ύστερα από τόσα χρόνια;». Η Μαρία ήξερε χωρίς να της έχει πει κουβέντα η Άννα. Το έβλεπε στο βλέμμα της φίλης της. Ο Μανόλης και η ‘Αννα ζούσαν ξανά την ίδια ιστορία με τότε. «Μόνο που τα πράγματα άλλαξαν, Άννα. Έχει παιδιά, έχει γυναίκα, έχει συγγενείς, έχει μια ζωή οργανωμένη, κι εδώ είναι στενός ο τόπος. Εσύ πόσο θα κάτσεις ακόμα; Σε λίγες μέρες θα φύγεις, θα γυρίσεις στην Αθήνα. Αξίζει να τον αναστατώσεις;»

Η Άννα έσβησε το τσιγάρο στις πέτρες. Δεν είχε απάντηση. Δεν είχε δικαιολογία. Δεν είχε ηρεμία. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν πώς θα περνούσε η ώρα, να φτάσει οκτώ, να πάρει το αυτοκίνητο και να ανηφορίσει κατα το μετόχι του Ταξιάρχη για να συναντήσει τον Μανόλη.
«Θα αρχίσουν να μιλάνε. Να λένε. Πάντα θα λένε, βρε Άννα μου. Αφού τους ξέρεις, την αφορμή γυρεύουν. Κι εσύ από αφορμές, άλλο τίποτα. Μεγαλώσαμε πια. Δεν είναι όπως τότε. Πιο εύκολα σε βρίσκει τώρα ο πόνος. Πιο εύκολα σε νικά η απογοήτευση. Τόσα χρόνια έχεις να κάνεις διακοπές, τι θες και μπλέκεσαι;».

‘Αδεια ήταν η παραλία. Δύσκολη και η ώρα. Περασμένες τέσσερεις. Δύσκολες και οι μέρες. Οι τελευταίες του Αυγούστου. Σιγά σιγά άδειαζε το χωριό από τους μετανάστες του καλοκαιριού. Έφευγαν αυτοί που έπρεπε να γυρίσουν πίσω στις κανονικές τους ζωές, έμεναν εκείνοι που έτσι κι αλλιώς θα έμεναν. Δύσκολες πια και οι δικαιολογίες που έβρισκε ο Μανόλης για να ξεφέυγει. Κι όμως η αίσθηση ήταν ακόμη η ίδια. Ο ήχος από τον έρωτα ο ίδιος. Η λαχτάρα, ο ιδρώτας, η προσμονή. Κι ας είχαν αλλάξει τα κορμιά. Κι ας είχαν φορτωθεί μνήμες από άλλα σώματα, συνήθειες από άλλους συντρόφους.

Κι ας έλειπαν τα λόγια, οι υποσχέσεις, τα σχέδια για το μέλλον. Κανέναν δεν πλήγωναν. Κανέναν δεν τιμωρούσαν. Ένα ταξίδι ήθελαν να κάνουν. Στο χρόνο, στις μνήμες, στις απώλειες.

«Μην ανησυχείς. Δεν πρόκειται να μάθει κανείς τίποτα. Ετσι κι αλλιώς σε λίγες μέρες θα γυρίσω στην Αθήνα και αυτή η ιστορία θα τελειώσει ξανά. Δεν θα αλλάξουν οι ισορροπίες». «Δεν ανησυχώ για τις ισορροπίες, καρδιά μου. Για σένα ανησυχώ που πάντα κυνηγάς αυτό που δεν μπορείς να έχεις και πάντα φεύγεις πριν αγωνιστείς για να το αποκτήσεις».

Πάντα θα ανησυχούσε η Μαρία. Έτσι είχε μάθει. Ν’ ανησυχεί και να είναι εκεί. «Έλα πάμε να κάνουμε μια βουτιά. Αυτή η ζέστη σήμερα είναι ανυπόφορη».

Σηκώθηκε και προχώρησε προς την θάλασσα. Πίσω της η Άννα. Η παραλία άδεια. Ηταν μόνες τους.

Δυο γυναίκες, δύο φίλες από πάντα μέσα σε μια έρημη θάλασσα, να κολυμπούν η μία δίπλα στην άλλη. Να ξεμακραίνουν από την ακτή. Να ανοίγονται στα βαθιά. Να σταματούν για να πάρουν ανάσα. Κι ύστερα πάλι να ξαναγυρνούν, να κατευθύνονται προς τα πίσω. Να βγαίνουν από την θάλασσα και να ξαπλώνουν στις ζεστές πέτρες. Ν’ αφήνονται ακίνητες στον απογευματινό ήλιο να τις στεγνώσει, να τις ζεστάνει, να τις αποχαυνώσει. Μαζί σε μια σιωπή που γιάτρευε.

ΥΣ: Κομμάτι από το βιβλίο που με παιδεύει 1,5 χρόνο τώρα.