Elizabeth : The Golden Age (κι ο Θεός να βάλει το χέρι του!!!!!!!!!)

Λοιπόν η συνταγή είναι εξαιρετικά απλή.

Παίρνετε έναν Ερολ Φλυν, κατά κόσμον Κλάιβ Οουεν, τον μαρινάρετε σε πολύ αντρίλα και τον αφήνετε αξύριστο με ελαφρό γενάκι.

Μία Μπάρμπι λίγο γεματούλα και κοκκινομάγουλη (Αμπι Κόρνις) και φυσικά ξανθιά και απονήρευτη.

Τον Γκάντολφ από τον Αρχοντα των Δαχτυλιδιών, στο πιο ιντελλεκτουέλ του, αντε και με λίγο αίμα στα χέρια από τα επαίσχυντα πλην απαραίτητα βασανιστήρια του Μεσαίωνα. Για να μην μπερδευόμαστε τον Τζέφρι Ρας δηλαδή με κοτσίδα και ελισαβετιανή περιβολή.

Εναν εξαιρετικό Τζόρντι Μολλά, που παίζει τον Φίλιππο της Ισπανίας και είναι όλα τα λεφτά αυτή η τρέλλα στο μάτι.

Μια επίσης τρομακτικά πειστική Μαρία Στιουαρτ- Σαμάνθα Μόρτον. Κανονικά και τηρουμένων των αναλογιών αυτή η κυρία πρέπει να κερδίσει το Οσκαρ β’ γυναικείου. Κατά αντιστοιχία με την Τζούντι Ντεντς στον Ερωτευμένο Σαίξπηρ.

Και τέλος την Ιωάννα της Λωρραίνης με απαστράπτουσα πανοπλία με δαντελένιο τελείωμα στους καρπούς, με τα μαλλιά της Ραπουνζέλ στους ώμους, και το παγωμένο βλέμμα της οδύνης, κατά την ταινία Ελίζαμπεθ και για τους υπόλοιπους εμάς, Κέητ Μπλάνσετ (δώστε της το Οσκαρ επιτέλους, γιατί θα παίξει και τρίτο σήκουελ, την Ελίζαμπεθ πριν το τάφο!).

Τους ανακατεύετε όλους κυριολεκτικά όμως.

Και εξηγώ. Ο Κλάιβ Οουεν (σερ Γουόλτερ Ράλεϊ) ερωτεύεται την βασίλισσα αλλά πηδάει την Μπάρμπι και την αφήνει τελείως έγκυα και φυσικά την παντρεύεται.

Η Ελισάβετ καλοβλέπει τον κόκκινο κουρσάρο αλλά πολύ κωλοτρίβεται με την ξανθούλα κυρία της τιμής της. Κι όταν μαθαίνει τα περί γάμου και εγκυμοσύνης, τραβάει και μια υστερία οπου μαλλιοτραβιέται με την αμαρτωλή εγκυμονούσα, κι εσύ δεν καταλαβαίνεις αν το κάνει επειδή της είπε ψέματα και της έφαγε τον γκόμενο ή επειδή έχασε την ερωμένη της.

Ο Φίλιππος της Ισπανίας εκτός από φανατικός καθολικός έχει και μια ύποπτη εμμονή με την κόρη του Ισαβέλλα.

Οσο για τον μεγάλο αρχιδούκα Τζέφρι Ρας, παρά το γεγονός ότι ο αδελφός του είναι ο εγκέφαλος για την δολοφονία της Ελισάβετ μια χαρά τον προστατεύει και τον φυγαδεύει.

Εχουμε και λέμε δηλαδή, στο φαγητό εκτός από τα κύρια συστατικά-ηθοποιούς προσθέτετε και λίγη ομοφυλοφιλία, μια υποψία παιδοφιλίας, αρκετό θρησκευτικό φανατισμό (να μην ξεχνάμε και την πολιτική μας τοποθέτηση), κάτι άλογα που κολυμπάνε στην θάλασσα, τον μπουρλοτιέρη Κανάρη, αποσμασματικές σκηνές ναυμαχίες (τύφλα νάχουν τα Κανόνια του Ναβαρόνε), πολύ μάτσο από τον Κλάιβ, λίγη ίντριγκα από την Μεσαιωνική Ευρώπη, κι ύστερα στον φούρνο για 114 λεπτά.

Τι έβγαλε όλος αυτός ο ορυμαγδός;

Μια βαρετή ταινία, όπου το μόνο που με εντυπωσίασε ήταν τα κουστούμια και οι περούκες της Κέητ Μπλάνσετ.

Ευτυχώς που την είδα παρέα με έναν καλό φίλο και ξεκατινιαστήκαμε στην κριτική και στο θάψιμο.

Μελό

Μ’ αρέσουν οι ασπρόμαυρες μελό ταινίες. Τα τραγούδια του Αττίκ, του Γιαννίδη και του Σογιούλ, οι γυναίκες με το μυστηριώδες ύφος και τα κόκκινα χείλη και οι άνδρες που φοράνε παναμά και σου τραβούν την καρέκλα για να κάτσεις.

Μ’ αρέσει να ονειρεύομαι με ανοιχτά τα μάτια, κυρίως όταν περπατάω σ΄αυτήν την πόλη και κρυφοκοιτάζω μέσα από τα μισάνοιχτα παράθυρα των παλιών σπιτιών.

Μ’ αρέσουν τα μέρη που αναδίδουν έναν αέρα decadence και παλαιϊκότητας, τα λίγο λούμπεν, τα ξεχασμένα από τον χρόνο.

Οι ιστορίες οι ειπωμένες με μια γλώσσα λίγο παρωχημένη, τα φίλμ νουάρ όπου πάντα μια γυναίκα είναι η αρχή και το τέλος του πρωταγωνιστή.

Τα βιβλία από δεύτερο χέρι στους παγκους των παλιοβιβλιοπωλείων, τα παπούτσια με την μπαρέτα και τα λίγο φαγωμένα (ίσως από τον χορό) τακούνια.

Οι άνθρωποι που έχουν γραμμένη την ιστορία της ζωής τους σε πρόσωπο και χέρια, οι παλιές πολυκατοκίες με το έρημο θυρωρείο και την ξύλινη κουπαστή στην σκάλα.

Ετσι λοιπόν όταν βλέπω την ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα τα «Χειροκροτήματα», έχω την αίσθηση ότι όλος μου ο ονειρικός κόσμος είναι κλεισμένος εκεί.
Μια ταινία του 1944 λίγο πριν γυρίσει ο Τσάπλιν τα «Φώτα της Ράμπας» με την ίδια ακριβώς θεματολογία.

Ένας διάσημος καλλιτέχνης (ο Κλέων Τριανταφύλλου κατά κόσμον Αττικ) στη δύση της καριέρας του γνωρίζει μια νεαρή ταλαντούχα τραγουδίστρια και αφιερώνει τα πάντα στο να την καταστήσει πρώτο όνομα. Αυτή όμως η προσπάθεια τον καταστρέφει οικονομικά και καταλήγει να παίζει μουσική σε ταβέρνες προκειμένου να εξασφαλίσει απλώς τα προς το ζήν. Τελικά η προστατευομένη του, που εν τω μεταξύ έχει γίνει διάσημη, τον βρίσκει και του προσφέρει την ευκαιρία να παίξει ξανά σε ένα μεγάλο θέατρο, μπροστά σε πολυπληθές κοινό. Ο ασθενικός γέροντας δεν αντέχει τη συγκίνηση και πεθαίνει πάνω στη σκηνή, παίρνοντας μαζί του και τα τελευταία χειροκροτήματα. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της ταινίας ο Αττίκ πέθανε, με αποτέλεσμα αυτή η ταινία να είναι και η μοναδική του κινηματογραφική εμφάνιση.

Δεν μ΄ενοχλεί ούτε ο κακός ήχος κάποιες στιγμές, ούτε η εικόνα που τρέμει (άλλωστε κι εγώ κάθε φορά μου φαίνεται ότι τρέμω λίγο ), ούτε το τόσο εμφανές μελό της ιστορίας. Αφήνομαι στην γοητεία μιας άλλης εποχής, στο βύθισμα σε χώρα της μη πραγματικότητας και στο ταξίδι που δεν θα κάνω ποτέ.

Η μαγεία του ανέφικτου που πάντα τελειώνει μ΄ενα φρενήρες χειροκρότημα.

Παρασκευή βράδυ στην άκρη της πόλης

Όλα ήταν σχεδόν άγνωστα. Παρά την σινεμανία μου, ούτε την ταινία ήξερα κι ας ήταν του ’90 ούτε τον σκηνοθετη (Reflecting skin του Φίλιπ Ρίντλευ). Ετσι ρώτησα απλά ένα φίλο, είναι καλή κι εκείνος αδίστακτα είπε, εσένα θα σου αρέσει. Τα ταξίδια ξεκινάνε από τις αίθουσες αναμονής, τουτέστιν από τον κινηματογράφο που θα πας.

Κατεβαίνω τις σκάλες για το ΑΣΤΥ πολλά χρόνια τώρα, κι η αίσθηση είναι πάντα η ίδια, μια αόρατη μαγική πόρτα που οδηγεί σε χρόνους απόντες και παρελθοντικούς. Παρά το υπερμοντέρνο γυμναστήριο που ενοχλεί την ματιά, η ατμόσφαιρα του παλαιϊκού διασώζεται. Και τι δεν έχω δει εδώ μέσα. Από την «Αυτοκρατορία των αισθήσεων» μέχρι τις «Ζωές των άλλων». Βυθίζομαι στην πολυθρόνα, που ευτυχώς για την μεση μου δεν μετράει τόσα χρόνια, και περιμένω τους τίτλους της αρχής.

Δεκατία του 50, μια Αμερική περίκλειστη και ασφυκτική, ανασαίνει τον συντηρισμό και την προκατάληψη. Σε μια αγροτική περιοχή που τα χρώματα είναι λες και βγαίνουν από πίνακες ζωγραφικής, τόσο έντονα και φωτεινά, σε μια προσπάθεια να νικήσουν το μαύρο που αναβλύζει από παντού, ένα επτάχρονο αγόρι ανακαλύπτει τον κόσμο. Ο πατέρας του αυτοκτονεί όταν κατηγορείται για τη δολοφονία ενός μικρού αγοριού, εκείνος όμως πιστεύει ότι είναι έργο της μυστηριώδους νεαρής χήρας Ντολφίν.

Δύσκολη ταινία. Στα όρια του προκλητικού και του ακατόνοητου. Πρέπει να αφεθείς, να μπεις στο εφιαλτικό σύμπαν του μικρού Σεθ, να βιώσεις μαζί του την διαστρέβλωση μιας πραγματικότητας που έτσι κι αλλιώς κατακερματισμένη και αποσπασματική αγγίζει τον καθένα μας.

Η αθωότητα της παιδικής ηλίκιας που ποτέ δεν υπήρξε, η μητρική αγάπη που μόνιμα γίνεται δηλητηριώδης, ο έρωτας που πάντα οδηγεί στην τρέλα και τον θάνατο, και οι αμαρτωλές σκέψεις που τους στοιχειώνουν όλους και επιφέρουν την έσχατη τιμωρία. Όλα αυτά κινηματογραφημένα σχεδόν λυρικά, σ’ ένα τοπίο όπου τα κίτρινα στάχυα της απεραντοσύνης εναλλάσσονται με τα κουφάρια σκουριασμένων αυτοκινήτων υπό τους ήχους μιας έξοχης αγωνιώδους μουσικής.

Απαιτητική ταινία. Δεν σ΄αφήνει να αναπνεύσεις. Για να σε κάνει στο τέλος να ταυτιστείς με την κραυγή απελπισίας ενός παιδιού που συνειδητοποιεί πως η ενηλικίωση του θα διαρκέσει σε όλην την ζωή.
Τίτλοι τέλους. Βουβοί.

Ανεβαίνω τις σκάλες και βγαίνω σε μια Αθήνα που με υποδέχεται με ψύχρα. Χρειάζομαι ένα ποτό. Κατηφορίζω προς τα Εξάρχεια. Γνώριμες διαδρομές, καινούργια στέκια κι ένας κόσμος στα τραπεζάκια έξω που μπορεί και να μην αλλάξε ποτέ. Αρυτίδιαστος και πάντα ανήσυχος.

Ο φίλος κερνάει μουσικούλες κι εμείς οι υπόλοιποι αναλωνόμαστε στις γνωστές ατέρμονες, ατελεύτητες και άσκοπες συζητήσεις του μπαρ και του αλκοόλ. Λικνιζόμαστε στην κόψη του ξυραφιού μιας νεότητας που έφυγε και μιας ωριμότητας που δεν ήρθε ακόμα. Στο μεταίχμιο και στο περιθώριο. Στην άκρη της πόλης.

Χαμογελάμε συνομωτικά. Χαλαρώνουμε επικίνδυνα. Χανόμαστε και ξαναβρισκόμαστε σε τροχιές και σύμπαντα τόσο διαφορετικά και τόσο όμοια.

Η νύχτα προχωράει αμείλικτα.

Φεύγω. Περπατάω γρήγορα. Κάνει λίγη από αυτή την ευπρόσδεκτη , λυτρωτική ψύχρα του φθινοπώρου.

Φθάνω σπίτι. Στο σκοτάδι του δωματίου αναπολώ την ταινία και λίγο πριν βυθιστώ σκέφτομαι πως αυτή η Παρασκευή στην άκρη της πόλης είχε θραύσματα από την μαγεία του Ντέηβιντ Λύντς.

Πολύ κακό για το τίποτα

Eπειδή οι μέρες είναι λίγο περιεργες, λέω να τις διασκεδάσω κάνοντας κάτι που με ευχαριστούσε από μικρή. Καταρτίζοντας δηλαδή λίστες από τα πράγματα που «μισούσα».
Η καλύτερα από τα πράγματα που λάτρευα να μισώ.
Και ξεκινάω από το top five των σκηνοθετών που δεν μπορώ να αντέξω ούτε με την υπόσχεση ενός εκατομμυρίου ευρώ. Τώρα ποιός θα μου έδινε ένα εκατομμύριο για να τους παρακολουθήσω είναι θέμα άλλου post.

Ξεκινάω λοιπόν:
Νο 5 : Κριστόφ Κισλόφσκι. Αν εξαιρέσουμε το Blind Chance, μετά δυσκολίας είδα την Βερονικ, στην Μπλε Ταινία ήθελα να φύγω στο διάλειμμα και το μόνο που με κράτησε ήταν η μουσική του μεγαλου Preisner, η Λευκή ήταν υποφερτή , στην Κόκκινη δεν πήγα, και όσο για τον Δεκάλογο, τον είδα υποχρεωτικά και με πολύ γκρίνια γιατί έπρεπε να γράψω εργασία για την σχολή. Εκείνο που με ενοχλεί αφάνταστα και με αποτρέπει στο να μπω στο κόσμο και στις ταινίες του είναι αυτός ο ακρατος καθολικισμός του που ξεπερνάει τα όρια του διδακτισμού και με φτάνει στα δικά μου όρια.

Νο 4 : Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Δεν τον καταλαβαίνω. Με τίποτα. Ούτε στο τόσο. Από το Αlphaville και το "2-3 πράγματα που ξέρω γι αυτήν" μέχρι το Comment vont les enfants.
Χάνω την μπάλα. Και βαριέμαι φριχτά. Το γαλλικό σινεμά δεν μου πάει. Ούτε της νουβελ βαγκ, ούτε το σύγχρονο.

Νο 3 : Βιμ Βέντερς. Στην «Κατάσταση των πραγμάτων» κοιμήθηκα. Στην «Αλίκη στις πόλεις», έφαγα τα νύχια μου, το «Παρίσι-Τέξας» μου φάνηκε ατελείωτο. «Τα φτερά του έρωτα» αρνήθηκα να τα δώ στο σινεμά, προσπάθησα 4 φορές στην τηλεόραση, δεν το κατάφερα ποτέ. Βεβαια τον μισώ γιατί μου κατέστρεψε ενα από τα αγαπημένα μου βιβλία με τον «Αμερικάνο Φίλο». Πήγα να δω τον Ρίπλευ και βρέθηκα στο απόλυτο τίποτα. Οταν είδα το ρεμέηκ «Ripleys’ Game” της Καβιάνι, με τον Τζον Μάλκοβιτς, είπα δεν είναι δυνατόν να βασίζονται και οι δύο ταινίες στο ίδιο βιβλίο.

Νο 2 : Λαρς Φον Τρίερς. Εδώ το μίσος μου μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο. Αν εξαιρέσω το Element of the crime, αντε και κάποιες σεκάνς του Europa, μετά το χάος. Εμεινα στο "Δαμάζοντας τα κύματα" μόνο και μόνο για την πρωταγωνίστρια, στο Dancer in the Dark, έφυγα, το Dogville δεν το είδα. Ανακατεύομαι με την κάμερα στο χέρι, αρρωσταίνω με την αρρώστια του σεναρίου, δεν μπορώ να βρω πουθενά μια αισιόδοξη ματιά πάνω στην ζωή.

Νο 1 : Η κορωνίδα της απέχθειας. Θόδωρος Αγγελόπουλος. Τα έχω δει όλα από του "Κυνηγούς" μέχρι την «Αιωνιότητα και μια μέρα». Θα μπορούσα να του τα συγχωρήσω όλα. Και τα αργά πλάνα, και την μεγαλομανία στο σενάριο, και την τρομακτική σπατάλη χρόνου, χρήματος και ανθρώπινου δυναμικού για ένα μισό πλάνο. Ολα. Αλλά τα πάντα δηλητηριάζονται από την μισανθρωπία του. Το μισεί το ανθρώπινο γένος ο Τεό. Βαθιά. Κι αυτό με τσακίζει.

Επίλογος. Το ξέρω ότι είμαι υπερβολική και υποκειμενική. Μπορεί και προκατειλλημένη. Μπορεί και άδικη. Παρόλα αυτά πάω φανατικά σινεμά, όπως φανατικά αγαπάω να το μισώ και να του ασκώ κριτική. Απλές, ανθρώπινες αδυναμίες.

ΕΝΑ ΑΡΓΟ ΣΧΟΛΙΟ

Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε: Οπως κάθε άνθρωπος έτσι κι εγώ έχω τα πάθη μου, αν και οι φίλοι διαρρυγνύουν τα ιμάτια τους λέγοντας ότι είμαι και λίγο δογματική! Μπορεί και να έχουν και δίκιο. Εξαιτίας αυτού του παρορμητικού του χαρακτήρος μου λοιπόν δεν ασχολήθηκα, παρα τις σπουδές μου σε δημοσιογραφία και κινηματογράφο (αν και το πάλεψα για μια ολόκληρη 5ετία) με την λαμπερή show-biz. Ετσι διάλεξα για βιοπορισμό ένα πολύ πιο τεχνοκρατικό επάγγελμα για να μπορώ να γράφω και να λέω ότι θέλω. Γι αυτό λοιπόν για οτιδήποτε δείτε γραμμένο από μένα που αφορά στο λατρεμένο μου σινεμά θα πρέπει να θυμάστε ότι η ματιά μου και η απόψη μου δεν αντικειμενική. Είναι ηθελημένα υποκειμενική και διέπεται από πάθη!

Κυρίως Θέμα : Berlinale in Athens 2007.

Ταινία : El Custodio (Σε ελεύθερη Μετάφραση : Ο Συνοδός)

Σκηνοθέτης:RodrigoMoreno

Ηθοποιοί: Julio Chavez, Osmar Nunez, Marcelo D'Andrea, Elvira Onetto

Θέμα: Η μοναχική ζωή ενός σωματοφύλακα του Ruben, καθήκον του οποίου είναι η συνεχής φύλαξη του Υπουργού Προγραμματισμού. Έτσι ο Ruben πρέπει συνεχώς να είναι παρόν χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Ως σκιά του υπουργού ο ήρωας της ταινίας βιώνει τα πάντα από το περιθώριο, βλέποντας τη ζωή να περνά κυριολεκτικά από μακριά. Ο μοναχικός Ruben διαθέτει μια πνευματικά διαταραγμένη αδελφή, μια εκκεντρική ανιψιά, και στον κόσμο γύρω συνυπάρχουν η πορνεία και το λαθρεμπόριο όπλων μαζί με την μονοτονία της ζωής του και τις περιστασιακές ταπεινώσεις από τον υπουργό και την οικογένεια του.

Λοιπόν: Αργοί ρυθμοί στην αρχή της ταινίας.
Αυτό ήταν ένα μικρό μειονέκτημα, ειδικότερα αν προέρχεσαι από τους φρενήρεις ρυθμούς της Αθήνας.
Σιγά – σιγά μπαίνεις στο τίποτα της ταινίας. Κι εννοώ ότι τίποτα το συναρπαστικό δεν γίνεται. Καθημερινότητα, βαρετή, απόλυτα προβλέψιμη, ένας βάλτος. Κι όμως διανθίζεται από ψήγματα μικρής παράνοιας. Κοινωνικά σχόλια τόσο υποδόρεια που δεν τα αντιλαμβάνεσαι.
Η ασφυξία της οικογένειας. Τα χρόνια που περνούν. Η πόρνη. Η παρανομία. Οι αυλοκόλακες. Η νιότη που άφησες πίσω. Τα πράγματα που δεν θα κάνεις ποτέ. Η πόλη που σε ακολουθεί παντού. Η αλαζονεία της εξουσίας. Το τίποτα της ύπαρξης σου. Όλα αυτά πλεγμένα σε ½ ώρα όπου ουσιαστικά παρακουλουθείς κι εσύ κάποιον μεγαλόσχημο. Καμία έκρηξη, καμία σύγκρουση, κανένα εσωτερικό ή εξωτερικό δράμα. Ενας απόλυτα κανονικός άνθρωπος ο σωματοφύλακας. Ενας άνθρωπος σε μια πορεία προς τα όρια του και την μη επιστροφή!

Βυθίστηκα στην ανυπαρξία του, και το τέλος το περίμενα, το ήθελα. Δεν με απογοήτευσε. Ωραία ταινία, πολύ χαμηλών τόνων. Ο πρωταγωνιστής, μια συνηθισμένη φάτσα, παρόλαυτα εξαιρετικός. Καμία υπερβολή στο παίξιμο του. Και το σενάριο απλό, σχηματικό. Κι όμως από το τίποτα, το σινεμά της Νότιας Αμερικής (Αργεντινή) καταφέρνει να πει πάρα πολλά.

Συμπέρασμα: Αν την πετύχετε σε dvd-club, να την δείτε (όσοι αγαπάτε με πάθους τους 300 μην την δείτε). Αλλά να θυμάστε ότι εγώ λατρεύω τους νοτιο-αμερικάνους και τις ήσυχες ταινίες.

Σινεμά και πάλι σινεμά

Λοιπόν το πήρα απόφαση είμαι χαζή ξανθιά, αν και φυσική καστανή ! Τόσα χρόνια που βάφω τα μαλλιά μου ξανθά η μπογιά το έκανε το θαύμα της, και κατέστρεψε τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αλλιώς δεν εξηγείται.

Πήγα χθες σινεμά, να δώ το “Half Nelson”.

Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Ράιαν Φλεκ, με τους: Ράιαν Γκόσλινγκ, Σαρίκα Επς, 'Αντονι Μακί
Ο Νταν, ένας ιδεολόγος καθηγητής Ιστορίας σε γυμνάσιο του Μπρούκλιν, διδάσκει "ανορθόδοξα", χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς της διαλεκτικής. Στην προσωπική του ζωή είναι χαμένος μεταξύ απραξίας και ναρκωτικών, ενώ αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με μια μαύρη 14χρονη μαθήτριά του.

Ολοι οι οιωνοί καλοί.
Aνεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος.
Ταινία αποδεκτή με επαίνους από το σύνολο των κριτικών.
Επίκαιρο θέμα, δάσκαλος και μαθητές, σε μια προσπάθεια προσέγγισης της ιστορίας, μακριά από αποστειρωμένες μεθόδους.
Νέος, ωραίος και ταλαντούχος ηθοποιός ο Ράιαν Γκόσλινγκ.

1ο Αποτέλεσμα : Με το ζόρι κρατήθηκα στο διάλειμμα, να μην σηκωθώ να φύγω. Τόχω αυτό το βίτσιο, να θέλω να δω πού το πάει τελικά ο ποιητής!!!!!!
2ο Αποτέλεσμα : Εγινε το στομάχι μου χάλια.

Με δυό λόγια. Ο κεντρικός ήρωας, αποτυχημένος λευκός καθηγητής σε υποβαθμισμένη συνοικία μαύρων κάνει χρήση ναρκωτικών από το πρώτο λεπτό της ταινίας ως το τελευταίο, σε συνδυασμό με μια θάλασσα απο αλκοόλ. Οτι τραβάει η όρεξη σας, από απλά ναρκωτικά μέχρι κοκκαίνη και κρακ. Και θέλετε τώρα εσείς κύριε σκηνοθέτα να πιστέψω ότι τα εγκεφαλικά του κύτταρα δεν είναι κατεστραμμένα και ότι παρά την κατάχρηση των ουσιών αυτή, πηγαίνει κάθε πρωί στο σχολείο και κάνει μάθημα ιστορίας, και μάλιστα καταφέρνει να είναι τόσο διαυγής ώστε σε κάποια στιγμή να αποδομεί και τον Αριστοτέλη! Αντε και το τρώω ότι έχει καλές προθέσεις.

Το ότι οι μαθητές μιας τέτοιας υποβαθμισμένης συνοικίας γεμάτης από εμπόρους ναρκωτικών, συμμορίες και ότι άλλο συνεπάγεται μια τέτοια περιοχή, τον αντιμετωπίζουν με σεβασμό και δεν τον παίρνουν στο ψιλό, πού το στηρίζετε; Αντε πες ότι το πιστέυω κι αυτό. Αντε και πιστέυω και την καλή επιρροή που έχει πάνω στην αγαπημένη του μαθήτρια, η οποια φαίνεται αποφασισμένη να ξεφύγει από την μιζέρια της.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, είναι το λόγο ύπαρξης αυτής της ταινίας. Ούτε μελόδραμα, ούτε πολιτικό κατηγορώ, ούτε ερωτική ιστορία, ούτε κοινωνικό σχόλιο, ούτε καν ντοκυμενταρίστικο στυλιζάρισμα. Παράδειγμα η σκηνή όπου η μικρή μαθήτρια παίρνει πίσω το κλεμμένο ποδήλατο της από μια συμμορία ανηλίκων, χωρίς να ανοίξει μύτη, γιατί υπάρχει η προστασία του Μεγάλου Αδελφού-Αρχιεμπόρου ναρκωτικών. Δεν συμβαίνουν αυτά, πουθενά.

Τελικά τι είδα;

Μια άτονη και άνευρη ταινία που δεν πείθει για την αποστασιοποίηση της από το θέμα, που δεν ταρακουνά κανέναν. Που δεν είναι γροθιά στο στομάχι κανενός. Που δεν καταγγέλει. Που απλώς υπάρχει.
Ισως το τέλος να την σώζει λίγο, μια που μοιάζει το περισσότερο πιστευτό σε όλη την υπόθεση αυτή . Μην περιμένετε βέβαια και σπουδαία πράγματα, τελικά τίποτα δεν γίνεται. Ολα παραμένουν ώς έχουν, με μια ελαφριά νότα αισιοδοξίας.

Α, και ο πρωταγωνιστής τελικά είναι καλός. Εξαιρετικά πειστικός ως πρεζόνι. Κι η μικρούλα επίσης έχει μια εσωτερικότητα στο παίξιμο της. Σε μια άλλη ταινία σίγουρα θα έλαμπαν.

Συμπέρασμα : ΜΗΝ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ!!!!!!

Κι αν πάλι πάτε παρόλα αυτά, μην έχετε φάει πριν, θα σας δυσκολέψει εξαιρετικά. Ολα αυτά τα ναρκωτικά στο χαλάνε το στομάχι.

Ετσι κι αλλιώς ο φίλος red punkt θα με στολίσει, οπότε μπορώ να λέω ότι μου κατέβει.

Σινεμά και πάλι

La mome (Zωή σαν τριαντάφυλλο)

Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Νταάν, με τους: Μαριόν Κοτιγιάρ, Πασκάλ Γκρεγκορί, Εμανουέλ Σενιέ.
Υπόθεση : Η ζωή της διάσημης τραγουδίστριας Εντίθ Πιάφ, από τη δεκαετία του 1910 και τις φτωχογειτονιές του Παρισιού έως την παγκόσμια καταξίωση και το τραγικό της τέλος σε ηλικία 48 ετών το 1963.

Λοιπόν θα αρχίσω ξανά από τις δικές μου εμμονές, μια που το σινεμά για μένα είναι μια συνεχής και αδιάλειπτη εμμονή, ένα πάθος στο οποιο ούτε αντιστέκομαι, ούτε και προσπαθώ να το δικαιολογήσω. Ετσι λοιπόν ένα πάθος τρέφεται από εμμονές.
1η : Δεν μου αρέσει ο γαλλικός κινηματογράφος, και πιστέψτε με, έχω δει σχεδόν τα άπαντα.
2η : Λατρεύω τα τραγούδια της Πιαφ, όπως άλλωστε και πολύς άλλος κόσμος.
3η : Δεν μου αρέσει να μου χαλάνε το παραμύθι που έχω για τους ήρωες μου, τους ανθρώπους που θαυμάζω για το έργο τους και μέσα από αυτό χωρίς να τους ξέρω προσωπικά. Κι ανάμεσα τους και η Πιαφ.

Εχοντας λοιπόν στο μυαλό και στ’ αυτιά την φωνή της, και ξεχνώντας ότι πάω να δω μια γαλλική ταινία, βρέθηκα Σάββατο βράδυ, την ώρα που η Εθνική Ελλάδος αναστέναζε στο Καραισκάκη, σε κεντρικό σινεμά να παρακολουθώ την La mome.
Κακώς έπρεπε να είχα μείνει σπίτι να δω τον αγώνα.

Εξηγούμαι:
Το σενάριο χαοτικό. Καμιά χρονική συνοχή ανάμεσα στις σκηνές. Από το παρελθόν, όταν η Παιφ ήταν πιτσιρίκι, στις τελευταίες μέρες της.
Από την ιστορία της με τον πυγμάχο Μαρσέλ Σερντάν, πίσω στην αρχή της καριέρας της. Ολα αυτά τα άλματα σε αφήνουν με ένα σωρό απορίες και ο χαρακτήρας της Πιαφ δεν έχει τον απαραίτητο χρόνο να σκιαγραφηθεί και να πείσει για την ..... καταραμένη του πορεία.

Μπορεί η γραμμική αφήγηση να θεωρείται ακαδημαική, αλλά σε μερικές περιπτώσεις καλό θα είναι να αποφεύγονται οι ακροβατισμοί και οι πειραματισμοί, γιατι χάνουμε την ουσία. Κι εγώ, που δεν ξέρω την Πιαφ από τα γεννοφάσκια μου, όπως ίσως την Μελίνα, είχα τρομακτικά κενά.

Αυτό με οδήγησε να μην ταυτιστώ σε κανένα σημείο με την ηρωίδα, να μην μπορέσω να συμπάσχω με την οδύνη της για τους χαμούς των αγαπημένων της προσώπων. Να μην μπορέσω να κατανοήσω την εξάρτηση της από τις ουσίες που ακολούθησε αυτήν την οδύνη. Το μόνο που έβλεπα ήταν ένα αδύνατο και σχετικά άσχημο πλάσμα μπου τυρρανιόταν από το αλκοόλ και την μορφίνη, και που έβρισκε ξαφνικά την δύναμη να τραγουδά.
Καμιά συνοχή, καμιά δικαιολογία. Μια ταινία γεμάτη εύκολους συναισθηματισμούς με σκοπό να συγκινήσουν μόνο τον θεατή, χωρίς να προβληματίσουν, ή να πάνε βαθύτερα.
Κι επίσης μια εικόνα της Πιαφ γεμάτη θραύσματα, που το μονο που δεν έκανε ήταν να την κολάκευει, και να συντηρει το μύθο ενός πλάσματος που μέσα από την καταστροφή έβρισκε την δύναμη να σηκωθεί ξανά και ξανά.

Είπαμε ότι Αλαν Ρεναι έκανε την επανάσταση στο χωρόχρονο του σινεμά με το «Χιροσίμα αγάπη μου», αλλά φίλοι γάλλοι σκηνοθέτες λίγο έλεος στον φτωχό θεατή.
Πείτε την ιστορία με απλό τρόπο. Ετσι κι αλλιώς είναι μοναδική.
Οσο για την πρωταγωνίστρια, δεν την έχω ξαναδεί σε άλλη ταινία για να εκφέρω γνώμη. Ολοι λένε ότι της έμοιαζε καταπληκτικά. Οπότε κι εγώ συντάσσομαι μαζί τους.

Συμβουλή: Δείτε την. Γιατί έχει όλα τα μεγάλα τραγούδια της Πιαφ, σε αυθεντικές ηχογραφήσεις. Μην πάρετε όμως χαρτομάντηλα μαζί σας. Δεν θα κλάψετε.

Σινεμά κι όποιος αντέξει

Περί Πατριωτισμού και Αλλων δεινών.

Πάλι για σινεμά θα μιλήσω. Και μάλιστα για μια ταινία που πολύ με σύγχυσε.
«Γράμματα από το Ιβο Ζίμα» του Κλιντ Ιστγουντ.

Σας κάνω μια μικρή εισαγωγή, για να καταλάβετε το δράμα μου.

1ον: Εγώ τις πολεμικές ταινίες τις αποφεύγω τελείως, μα τελείως. Να φανταστείτε ούτε τον Παπαφλέσσα δεν έχω δει. Πόσο μάλλον την Γεφυρα του Ποταμού Κβάι ή τον Στρατιώτη Ράιαν. Οπότε τα «Γράμματα από το Ιβο Ζίμα» δεν ήταν στη λίστα του «θέλω να δω».

2ον: Ελα όμως που έχω και τις αδυναμίες μου. Τι να κάνω άνθρωπος είμαι. Πρώτο κόλλημα ο γιαπωνέζικος κινηματογράφος. Όλα τα έχω δει, ή σχεδόν όλα. Και κυρίως τα παλιά, τα ασπρόμαυρα. Δεύτερο κόλλημα ο Κλιντ ως σκηνοθέτης. Από την εποχή των «Ασυγχώρητων» πολύ τον έχω εκτιμήσει. Και το “Million Dollar Baby”, πολύ με συγκίνησε, παρά το γεγονός ότι έπαιζε αυτή η ατάλαντη η Χίλαρυ Σουάνκ.

Κι ενώ αρνήθηκα κατηγορηματικά να δω τις «Σημαίες των Προγόνων μας», ο συνδυασμός Ιαπώνων με Κλιντ Ιστγουντ συν τις διθυραμβικές κριτικές με έσπρωξαν στο σινεμά.

Τ Ρ Α Γ Ω Δ Ι Α !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1ον : Μπορεί αισθητικά, από άποψη μουσικής, φωτογραφίας, κίνηση της κάμερας, και αναπαράστασης της εποχής, casting και καλλιτεχνικής διεύθυνσης να ήταν όλα άψογα. Δεν ξέρω, γιατί τέτοια ήταν η σύγχυση μου που δεν μπορούσα να τα προσέξω.

2ον: Κυρίες και κύριοι ο τύπος είναι μέγας! Ο καλύτερος σύμμαχος του Μπους. Κατάφερε να κάνει μια ταινία που όλοι είναι Ιάπωνες, όλοι μιλούν γιαπωνέζικα, όλοι υποτίθεται ότι είναι από την πλευρά των ηττημένων, να είναι πιο φιλοαμερικανική κι από τον αμερικάνικο ύμνο. Του βγάζω το καπέλο.

3ον: Εξηγούμαι. Τέτοια προπαγάνδα, αριστούργημα, κανείς δεν την έχει ξανακάνει. Ο πρωταγωνιστής στρατηγός (Ken Watanabe) κι ένας ακόμα κύριος ρόλος (ο ολυμπιονίκης στην ιππασία, αξιωματικός) που γίνονται άμεσα συμπαθείς στον θεατή είναι αμερικανοτραφείς και συχνά πυκνά νοσταλγούν την Αμερική. Εχουν ζήσει στην Αμερική πριν από τον πόλεμο και πολύ τους εκτιμούν τους Αμερικάνους. Ενώ οι συνάδελφοι τους οι υπόλοιποι Ιαπωνες τους υπονομεύουν. Ο έτερος επίσης πρωταγωνιστής, ο άσημος και ταλάιπωρος Ιάπωνας στρατιώτης, πολύ θέλει να φύγει από το νησί και να γυρίσει σπίτι του και κοντέυει να γίνει λιποτάκτης. Ολοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, όπως καταλάβατε είτε κρετίνοι παρουσιάζονται(που θέλουν να θυσιαστούν για έναν χαμένο σκοπό), είτε τελείως πολεμοχαρείς (υπάρχει κάποιος αξιωματικός που ζώνεται νάρκες για να θυσιαστεί και στο τέλος επιβιώνει εξαιτίας της χαζομάρας του).

4ον: Εαν κάποιος έχει διαβάσει έστω και ελάχιστα πράγματα για την κουλτούρα των Ιαπώνων θα είχε καταλάβει ότι καμία σχέση δεν έχει η ταινία με την πραγματική κοσμοθεωρία των Ιαπώνων. Οι Ιάπωνες υποστήριζαν αυτό που έπρεπε να κάνουν γιατί έτσι ήταν η κουλτούρα τους και οι όποιες αντιρρήσεις που υπήρχαν δεν εκδηλώνονταν ποτέ άμεσα. Γι αυτούς η έννοια της πατρίδας και της υπακοής προς τον αυτοκράτορα είναι δεύτερη φύση τους. Δεν είναι θέμα επιλογής. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Αυτός ο σεβασμός προς μια άγνωστη προς εμάς τους δυτικούς κουλτούρα δεν υπήρξε πουθενά στην ταινία.

5ον: Και έρχομαι στο μεγάλο μου θέμα. Καλά ο Κλιντ, έκανε μια ταινία υποτίθεται αντιπολεμική (δειτε το «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» του Τράμπο και μετά μιλάμε για αντιπολεμικές ταινίες) και ανύψωσε και το ηθικό των Αμερικάνων σε δύσκολες εποχές (με τον πόλεμο στο Ιρακ) και πέρασε και το μήνυμα ότι οι Αμερικάνοι είναι οι ήρωες. Αμερικάνος είναι ο άνθρωπος και καλά κάνει. Εμείς εδώ τι κάνουμε; Κανένας μα κανένας κριτικός δεν το είδε; Κανένας δεν πήρε είδηση την υπόγεια προπαγάνδα; Τίποτα; Δηλαδή δώστε μας ..... κουλτούρα (που μιλούν γιαπωνεζικά κι έχει μια πειραγμένη φωτογραφία) κι εμείς της δίνουμε από 4 εως 5 αστεράκια. Αλλη ταινία βλεπουν αυτοί κι άλλη ταινία εγώ; Δεν το καταλαβαίνω.

Συμπέρασμα : ΜΗΝ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ!!!!!!!!!!!!!!!

Αρε Κλιντ και σε είχα και σε υπόληψη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κοίτα τι έκανες!

Περί κινηματογράφου ο λόγος.

1ον : Δεν πρέπει να πατάτε σε κάποιον τον κάλο. Γιατί μετά ανοίγει το στόμα του και δεν συμμαζεύεται. Εξηγούμαι, το δικό μου το βίτσιο είναι το σινεμά. Από την στιγμή που βρήκα αφορμή, δεν σταματώ.

2ον: Ως γνωστός αντιρρησίας συνειδήσεως, μονίμως διαφωνώ με τους κριτικούς κινηματογράφου, οπότε δράττωμαι της ευκαιρίας να πω δημοσιως την γνώμη μου.

Λοιπόν, είδα χθες την «Πηγή της Ζωής» (The Fountain) του Ντάρεν Αρονοφσκι.

- Εξαιρετικά σκηνικά και φωτογραφία, ιδίως οι σκηνές του ταξιδιού του μελλοντικού ανθρωπου μέσα σε μια κάψουλα που ταξιδεύει στο κέντρο ενός νεφελώματος. Ναι το ξέρω ότι είναι περίπλοκο έτσι όπως το περιγράφω και υποθέτω και στην σύλληψη της ιδέας, αλλά η κινηματογραφική του μεταφορά το κάνει απλό.

- Δεν μου άρεσε ο πρωταγωνιστής (Χιου Τζάκμαν)(Πού τον έχω ξαναδεί, τώρα δεν μούρχεται). Πολύ αμερικάνος, ατσαλάκωτος, με την ίδια πονεμένη έκφραση μονίμως. Οταν παίζει τον μελλοντικό άνθρωπο και είναι κουρεμένος γουλί κάπως είναι καλύτερος, αλλά γενικά είναι λίγος.

- Η πρωταγωνίστρια Ρέητσελ Βάις (βλέπε «Ο επίμονος κηπουρός») γλυκανάλατη.

- Το στόρυ νεφελώδες στην σύλληψη του, αλλά πολύ καθαρά και κινηματογραφικά δοσμένο. Μια ιστορία αγάπης και θανάτου από την Ισπανία της Ισαβέλλας μέχρι το μακρινό μέλλον με ενδιάμεση στάση στο παρόν, όπου και εξελίσσεται η βσική πλοκή.

- Αψογη κίνηση της κάμερας, πολύ καλή μουσική.

- Το ατού της ταινίας : το μυαλό ή καλύτερα η τρέλλα του Αρονοφσκι που γράφει εξαιρετικά. Δεν είναι Ταρκόφσκι, (Σταλκερ) δεν είναι Κιούμπρικ (Οδύσσεια 2001), αλλά έχει ένα προσωπικό στυλ που εμένα με κέρδισε. Μπήκα στην ταινία, που αυτό είναι και το ζητούμενο και ταξίδεψα. Δεν ενθουσιάστηκα (όχι δεν είναι για 4 αστεράκια κε Φραγκούλη), αλλά δεν είναι και για φτύσιμο (1 ½ κύριε Μήτση). Μεταξύ 2 ½ και 3.

- Να την δείτε. Οι σκηνές με το νεφέλωμα είναι όλα τα λεφτά. Το τέλος δεν μου πολυάρεσε, αλλά πάλι εγώ αυτά τα μεταφυσικά και την προσέγγιση την κάπως θρησκειολογική του θέματος ζωή-αγάπη-θάνατος δεν την πολυμασάω.

- Και για να πω και την αμαρτία μου, μαλλόν είναι μια ταινία βραδυφλεγής που ζει μέσα σου.

Αυτά για να μάθετε να μου πατάτε τον κάλο!

7 και να καίνε sequel (όλα τα blogbusters έχουν sequel)

Μετά την πρόσκληση της Adomiel, επανέρχομαι (με απείλησε το ομολογώ).

1η: Με μεγάλη διαφορά : 3 iron (Oλομόναχοι μαζι) Κιμ Κι Ντουκ. Κορέα.

Η ποίηση και η απλότητα στον κινηματογράφο. Με στοίχειωνε για μέρες.

2η: Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών. Τα παραμύθια πάντα με συναρπάζουν (όλη η τριλογία)

3η: Μala Education . Πέδρο Αλμοδοβάρ. Μαζί με το Habla con ella, οι καλύτερες στιγμές του.

4η: Ladybird, ladybird. Κen Λόουτς πολλών οκτανίων. Καθαρόαιμο σχόλιο κατά του κοινωνικού ρατσισμού.

5η: O Δράκος του Νίκου Κούνδουρου. Ο μέγιστος Ηλιόπουλος.

6η: La strada του Φελλίνι. Κάθε φορά που την βλέπω κλαίω.

7η: Kαι μια πολύ πρόσφατη: The sheperd (O καθοδηγητής) του Ρόμπερτ ντε Νίρο. Το ομολογώ δεν του τόχα.

7 και να καίνε (ή να μας καίνε)

Απαντώντας στην πρόσκληση-πρόκληση της αλκυόνης, παραθέτω :

And the Oscar goes to..... Mullholand drive.

Για μένα μακράν η καλύτερη ταινία που έχω δει και ξαναδεί και ξαναδεί.

Αυτός ο απίστευτος άνθρωπος (ο Ντέηβιντ Λυντς) έκανε αυτό που σκεφτόμουν χρόνια, κινηματογράφησε τα όνειρα, με την αναρχία αλλά και την πειθαρχία που χαρακτηρίζει ένα όνειρο.

2η : Του ιδίου : Wild at heart (Ατίθαση καρδιά). Νο comment!

3η : All about Eve (Oλα για την Εύα) Μανκίεβιτς-Mπετι Ντέηβις. Η αποθέωση της γυναικείας ψυχοσύνθεσης.

4η: Η ωραία καβγατζού (La belle noiseuse) του Ζακ Ριβέτ. H πιο ερωτική.

5η: Τρέξε λόλα, τρέξε του Τομ Τίκβετ . Εξαιρετική αγωνία! Τρέμε Χίτσκοκ.

6η: Ο πολίτης Κέην (Citizen Kane) του Ορσον Ουέλες. Γϊνομαι κοινότοπη το ξέρω.

7η-α: Η υπόσχεση (The Pledge) του Σον Πεν με τον Τζακ Νίκολσον. Η παρακμή με όλη της την συγκίνηση.

7η-β:Sweet and lowdown (Συμφωνίες και διαφωνίες) του Γούντι Αλλεν με τον Σων Πεν για την τζαζ και τους vagabonds.

Και εκτός συναγωνισμού γι αυτό και εκτός κατάταξης το αριστούργημα του κινηματογράφου κατά την υποκειμενική μου άποψη : "ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ" (ασπρόμαυρη του 1954 από τον μέγιστο ΚΕΝΖΙ ΜΙΖΟΓΚΟΥΤΣΙ).